آیا تا به حال فکر کردهاید که یک مشکل به ظاهر کوچک و روزمره، مانند بوی ناخوشایند کفش، میتواند مسیر یک جایزه علمی معتبر را هموار کند؟ به نظر غیرممکن میآید، اما این دقیقاً همان اتفاقی است که در مورد دو محقق هندی رخ داده است!
ویکاش کومار ۴۲ ساله ، استادیار طراحی دانشگاه شیف نادار در نزدیکی دهلی، استاد سابق سارتاک میتال ۲۹ ساله بود. ایده مطالعه درباره کفشهای بدبو برای اولین بار در همین دانشگاه به ذهن این دو رسید. میتال در این رابطه توضیح داد: «راهروهای خوابگاه اغلب پر از کفشهایی بود که بیرون اتاقهای دونفره رها شده بودند. اول با خودم فکر کردم که چرا یک جاکفشی شیک و جمعوجور برای دانشجوها طراحی نکنیم؟ اما وقتی دقیقتر نگاه کردیم، متوجه شدیم که مشکل اصلی، شلوغی و بینظمی کفشها نیست، بلکه بوی بد مداوم آنهاست.»
او ادامه داد: «مسئله نبود جا یا کمبود جاکفشی نبود؛ فضای کافی وجود داشت. مشکل عرق زیاد پاها و استفاده مداوم از کفشها بود که باعث ایجاد این بوی بد میشد.» در ادامه آنها با طرح سؤالهایی، یک نظرسنجی را در خوابگاهها انجام دادند: وقتی کتانیهایتان بو میدهند، تجربه کلی شما در استفاده از جاکفشی خراب میشود؟
نتایج نظرسنجی از ۱۴۹ دانشجو که ۸۰ درصدشان پسر بودند، بدین ترتیب بود:
بیش از نیمی از دانشجویان به خاطر بوی کفشهای خودشان یا دیگران خجالتزده شده بودند.
تقریباً همه آنها در خانههایشان از جاکفشی استفاده میکردند.
تقریباً هیچیک از شرکتکنندگان در نظرسنجی از محصولات ضد بوی موجود در بازار اطلاعی نداشت.
ترفندهای خانگی مثل گذاشتن چای کیسهای، پاشیدن جوششیرین یا اسپری دئودورانت هم کارساز نبودن
ویکاش کومار ۴۲ ساله، استادیار طراحی دانشگاه شیف نادار در نزدیکی دهلی، استاد سابق سارتاک میتال ۲۹ ساله بود. ایده مطالعه درباره کفشهای بدبو برای اولین بار در همین دانشگاه به ذهن این دو رسید. میتال در این رابطه توضیح داد: «راهروهای خوابگاه اغلب پر از کفشهایی بود که بیرون اتاقهای دونفره رها شده بودند. اول با خودم فکر کردم که چرا یک جاکفشی شیک و جمعوجور برای دانشجوها طراحی نکنیم؟ اما وقتی دقیقتر نگاه کردیم، متوجه شدیم که مشکل اصلی، شلوغی و بینظمی کفشها نیست، بلکه بوی بد مداوم آنهاست.
نتایج نظرسنجی از ۱۴۹ دانشجو که ۸۰ درصدشان پسر بودند، بدین ترتیب بود:
بیش از نیمی از دانشجویان به خاطر بوی کفشهای خودشان یا دیگران خجالتزده شده بودند.
تقریباً همه آنها در خانههایشان از جاکفشی استفاده میکردند.
تقریباً هیچیک از شرکتکنندگان در نظرسنجی از محصولات ضد بوی موجود در بازار اطلاعی نداشت
کومار دراینباره گفت: «ما اصلاً خبر نداشتیم که چنین جایزهای وجود دارد. مقاله ما مربوط به سال ۲۰۲۲ میلادی بود و آن را برای هیچ جا نفرستاده بودیم. خود تیم ایگ نوبل ما را پیدا کرد و با ما تماس گرفت. همین خودش هم آدم را میخنداند و هم به فکر وا میدارد. این جایزه به معنای تأیید علمی نیست، بلکه برای جشن گرفتن بخش بامزه علم است. خیلی از تحقیقات، کارهای علمی بیپاداش هستند که از روی عشق انجام میشوند و اهدای این جایزه راهی برای شناساندن آنهاست